İçimdeydi akrepler
İnanmazdı hiç kimse
Çıkıyordu geceleri nedense
Her karanlık köşede.
Düşmanlar kapıda
Açsam dalacaklar içeri
Ört ört beni sakla.
İnanmıyor hiç kimse
O sözcük neydi unuttum
Ah biri bilse de söylese.
Çekiyor karanlık içime
Çöküyor karanlık.
Gözlerim benim değil
Ama görüyorum.
Beynim benim değil
Ama benim.
Bir anlatabilsem.
Görüyor hissediyorum
Düşman içimde mi
Yoksa ben miyim düşman?
Dayanamıyorum
Yaşamak işkence.
Kendikendini yiyen bir böcek
Hangisi yalan hangisi gerçek?
Korkuyorum kendimden.
Nöbet nöbet ölümüm gelecek
Ceset ceset önümden geçecek.
Bitsin korkum allahım
Kalmadı çekecek günahım.
Çizgiyi geçtim ordayım
Bitsin bu paranoya
Gölgeler çağırıyor
Gidiyorum.
Elveda…
10 Temmuz 2006, Nurdan Ünsal – Paranoya