Özledim…
Özledim..
Bana öğütler vermeni…
Beni yola getirmeye çalışmanı…
Beni dinlemeni…
Benim için mücadele etmeni…
Beni savunmanı…
Beni takmamanı…
Bana küfretmeni… Bazen aşağılamanı…
Özledim…
Geyiklerini…
Salaklığını…
Dalga geçmeyi…
Lakaplar uydurmayı…
Özledim…
Seni…
Kendimi…
Geç zaman…
Bütün gün elimdeydi telefonum. Aramanı bekledim… Aramadın… Bütün cesaretimi topladım sonra… Listeden sildiğim, ama aklımdan silemediğim numaranı çevirdim… Gelen ses ile vuruldum… “Aradığınız numara artık kullanılmamaktadır” Bir daha vuruldum o an…
Bugün akan gözyaşlarım günlüğümdeki anılardaydı artık… Yaşadığımız şeyler kağıt parçalarıymış belki de… Sevgini yok ettiğim gibi, anıları da yok ettim… Yüreğimde bıraktığın acı gibi, bir de günlüğüme iz ekledin… Tek isteğim var şu an… An’ın bir an önce akması…
MSN foto virüsünden kurtulun!
Son bir kaç gündür, neredeyse bütün listemde yer alan (hatta benim listeme ekli olmamasına rağmen, beni eklemiş olanlarda dahil) kişiler her oturum açtıklarında aynı mesaj geliyor…
Ve çok zaman da bu mesajın hemen ardından kişi çevrimdışı konuma geçiyor. Daha sonra tekrar çevrimiçi olarak geliyor ve tekrar aynı mesaj… Ancak bu ikinci gelişten sonra çevrimdışı olmuyor sanıyorum. Ya da artık kişi gir-çık olmasından sıkılıp giriş yapmıyor :)
yazının devamı..
Beni koparmışlar kendimden…
Beni koparmışlar kendimden…
Nasıl olmuş, hangi arada becermişler bunu, bilmiyorum. Beni kendime ve hayatıma nasıl yabancılaştırmışlar?
yazının devamı..
Çizdiğim hayaller…
Aynı yere bakıp, resimler çizmeye çalışıyorum saatlerdir. Bir türlü gerçek olmayan hayallerimin resimlerini.
“Yine nerede ne yanlış yaptım? Neden tutunamadım?” diye soruyorum, kendime… Niye geri döndüm yine, bir heyecan ile başlayan yolculuğumdan? Ya da böyle olacağını bildiğim halde neden yola çıktım? Sıkılmadım mı bu kısa ömürlü sevdalardan? Kendime işkence etmekten yorulmadım mı?
yazının devamı..