Önder'in odası..

ne buraya aitim artık, ne de oraya.. bu karışıklığın ortasında nasıl sevebildim bir benliği daha? tuhaf, ama sevdim.. sevdim boşuna.. ne önümdekine aitim artık, ne de ardımda kalana.. birini ararken diğerini buluyordu gözlerim.. kalbim elli parçaya bölünmüş.. hep bir ağıt oluyordu içimde.. sevilip de yaşanamayanlara..

üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde.. sığmıyor artık kalbime, taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor.. susuyor.. öyle çok bitkin ki ölmek için bile.. ama ölüyor..

nefeslerimin ne anlam taşıdığını bilmiyorum artık.. var olup olmadığını da.. belki öldüm de, haberi daha gelmedi buralara.. çünkü benim dünyamda mutluluğa artık yer yok..

gülüşlerim, tuhaf sözcükler gibi.. anlamsız.. sanki o gülüş kalbime ulaşamaz gibi.. sözcük dile ulaşmadan ölüyor gibi..

ne çok düşündüm ölümü son günlerde.. çok ölüm gördüm hayallerimde.. çok istiyorum ve istediğime de kızıyorum.. ne işime yarıyor bilmiyorum.. ama dudaklarımda tek bir kelime.. ölüyorum.. ölüyorum sessizce.. beden önemli değil belki, ruhum ölüyor benim.. nefessiz kalıyorum günden güne.. bu yüzden başkasına verecek nefesim, sesim, kalbim yok..

karanlık bulutlar var benim üstümde her daim.. her daim bir siyah.. her daim bir ölüm varken yaşamda.. nasıl canlı olduğumu iddia edebilirim küstahça?

ama biri anlasın.. sırtını döneceğine yüzüme baksın.. görmüyor musun? göremiyor musun? bu ben değilim.. bu ben değildim.. başımda o kara bulutlar ağlamaya başladı usulca.. kara damlalar arasında yok oluyorum.. kör müsün baksana!

ölüyorum..