Sana hiç mektup yazmamıştım değil mi? Ama sana söylemediklerim var. Senin beni üzmene izin vermeden ve özgürce. Bir şarkı var içimi sızlatan. Belki duyduğun ya da dinlemek istediğin zaman bir tanesi. Sen biliyorsun. Bir diğerinden birkaç satır; olmasa mektubun, yazdıkların olmasa, kim inanır senden ayrıldığıma.
Tüm bu yaşadıklarımızın gerekli olup olmadığını düşünüyorum da. Bilmiyorum. Belki de bunlar da yaşam kuralı, ki öyle de. İnsanlar da, eşyalar da, duygular da. Her şey. Sanırım tek sorun olan biteni kabullenmekte. Dünyanın en güzel şeyi olarak düşündüğümüz aşk, günün birinde dünyanın en acı veren şeyi olarak karşımıza çıkıyor. Asla kaçamıyorsun. Acımasının belki de en önemli noktası, tadına varamamak, tüketememek, eksik kalmış bir şeylerin varlığı. Biliyorum bu dünyada tam olarak hiçbir şey bitirilemiyor. Her şey yarım, mükemmellikten uzak, birlikten yoksun. Sanırım bunu kabul edemiyorum. İçim acıyor ve bu acıyı (seninle) paylaşmak istiyorum.
Kor halinde yanan yürekleri taşımanın zor olduğunu biliyorum. Belki de bu bir şans oyunuydu. En azından kazanma şansı vardı. Şans oyununu yarıda bırakıyorsan, oyunu kaybetmişsindir. Ama sen bu oyuna başlamadın bile. Ben, bizim en azından kaybetme şansımız olmasını isterdim. Bunun için adım atmaya hazırdım.
Bana yardım et ve benimle konuş. Gerçekten ne hissediyorsan onları anlat. Konuşmadan önce düşünmeni istiyorum. Tüm yaşananları bir kenara bırak, çevreyi bir kenara bırak; yalanları, yabancıları bir kenara bırak. Sadece benimle konuş ya da bana yaz.
Sakın yanlış anlama. Bu kaybetmişliğin verdiği bir mücadele değil. Ama sen beni böyle terk ettin. Eğer bu savaşsa, savaştaki tek silah sevgiyse, beni kimsenin yenemeyeceğini biliyorum. Ama sanırım sen yoluna bensiz devam etmek istiyorsun. Anladım. Ardında bıraktığın anılarla beni cezalandırıyorsun. Senin de içinde bir şeyler acıyor, senin de canın yanıyor, biliyorum. Benden istersen sana en sevdiğim eşyamı verebilirim. Senin istemediğin ama benim çok sevdiğim ne varsa. Sadece bunu iste benden. Eşit olsun. Olmaz, ama olsun. Eşit sevelim birbirimizi. Senin bir yanın eksikse bırak, ben tamamlarım. Imkansız yok. İmkansız olanı imkansız kılan biziz. Ya isteriz ya da korkarız.
Umutsuz bir insan ölü bir balığa benzer derler. Oysa ben yaşıyorum. Sevdiklerimden vazgeçip umudumu yitirmedim. Boşluğa düştüğüm zaman içindeki sesi dinle. O ses sana yardımcı olur. Çünkü o benim yüreğimin yankısı.