Ben bir kahraman olsam. Bütün kötülükleri durdurup, sevgiyi aşılasam dünyaya. Dünyayı çalıp sersem önüne. Venüs’te kimmiş yanında deyip, yerle bir edip savursam gökyüzüne. Yüreğin karanlığa gömülmesin diye, güneşi hep aynı noktada tutsam…
Yazının devamını okumak için tıklayın »
Kayboldum içinde. Hücrelerine dağılıp, kalbinin çemberine hapsoldum. Gülüşünü yitirince de dudaklarına hapsoldum. Ağır ağır yok oldum senin içinde. Gerçek ben oldum… Şimdi susuyorum gülüşüne…
O’nunla biz nette tanıştık. Belki hiç kimsenin tahmin bile edemeyeceği kadar sıkı arkadaş olduk.. Bazen sabahlara kadar sohbetleştik… Bazen dertleştik, bazen gülüştük birlikte hayata. Yaklaşık ikiyıldır tanıyoruz birbirimizi. Her dar zamanımızda birlikte karşıladık dertleri ve birbirimize destek vererek üstesinden gelmeye çalıştık…
Kopma seviyesindeki yaşam bağlarımı tekrar sağlamlaştırdı benim. Hayatımın dönüm noktası O. Eğer bugün nefes alıyorsam onun sayesinde… Bitti dediğim yerde tekrar başlamamı sağladı benim. O Bir Melek… Can Arkadaşım benim. Sen bu İnternet denen sanal alemin En iyi Kalpli Meleğisin…
Sen geleceksin.
Ya ben?
Ben biteceğim.
Susacağım hiç konuşmadan.
Ellerim titreyecek, dilim kuruyacak.
Bakamayacağım bile sana hiç.
Sesin içimi titretecek ilk gün gibi.
Bulut olacağım gök yüzünde.
Güneş olacağım sabahlara.
Yenide doğacağım belki.
Adım da değişecek.
Yazının devamını okumak için tıklayın »
Bugün seni çok özledim de, söylemek istemedim.
Sabah kimin söylediğini bilmediğim bir şarkının sözleri çok hoşuma gitti. Kıymetimi bilmen için illa gitmem mi lazım, sevdiğini duymak için illa ölmem mi lazım, diye soruyordu. Ya da ben öyle anlamak istedim. Ne bileyim…
Yazının devamını okumak için tıklayın »