Sanaldan gelen melek…

O’nunla biz nette tanıştık. Belki hiç kimsenin tahmin bile edemeyeceği kadar sıkı arkadaş olduk.. Bazen sabahlara kadar sohbetleştik… Bazen dertleştik, bazen gülüştük birlikte hayata. Yaklaşık ikiyıldır tanıyoruz birbirimizi. Her dar zamanımızda birlikte karşıladık dertleri ve birbirimize destek vererek üstesinden gelmeye çalıştık…

Kopma seviyesindeki yaşam bağlarımı tekrar sağlamlaştırdı benim. Hayatımın dönüm noktası O. Eğer bugün nefes alıyorsam onun sayesinde… Bitti dediğim yerde tekrar başlamamı sağladı benim. O Bir Melek… Can Arkadaşım benim. Sen bu İnternet denen sanal alemin En iyi Kalpli Meleğisin…

Sen geleceksin

Sen geleceksin.
Ya ben?
Ben biteceğim.
Susacağım hiç konuşmadan.
Ellerim titreyecek, dilim kuruyacak.
Bakamayacağım bile sana hiç.
Sesin içimi titretecek ilk gün gibi.
Bulut olacağım gök yüzünde.
Güneş olacağım sabahlara.
Yenide doğacağım belki.
Adım da değişecek.
yazının devamı..

Seni çok özledim…

Bugün seni çok özledim de, söylemek istemedim.

Sabah kimin söylediğini bilmediğim bir şarkının sözleri çok hoşuma gitti. Kıymetimi bilmen için illa gitmem mi lazım, sevdiğini duymak için illa ölmem mi lazım, diye soruyordu. Ya da ben öyle anlamak istedim. Ne bileyim…
yazının devamı..

Dans ediyorum ölümle…

Hani gök gürler, ardından şimşek çakar ya… Yağmur olmaya can atar ya bulutlar… Ağırlaşır ya gözleri… Düşemezler toprağa…

Kurumuş dudaklarının kenarında bir çölün… Siyah-beyaz bir olur da… Dünyanın içi ile dışını bir araya getirir ya… Kara toprak ve deniz biter sonra…

Siyah, sessiz bir gürültü olursun… Yalnızlık ve sen… Bilinmeyene akar zaman… Akar her zaman… Kazanan beyaz olur…
yazının devamı..

Siyah…

Önümde bir kağıt… Siyah… Üzerine kan damlıyor… Kanım… Anlayamadığım ayrılık için… Ayrılığın için… Hece hece… Ayrılık cümleleri oluşturmak için…

Zor da olsa kabulleniyorum ayrılığı… Bu sevgi haritasında hiçbir şey değişiklik yok… Yine uzun, yine taşlı yol… Boynum bükük… Yine… Ateşi söndürdüğün için… Daha ısınamadan…