kendime bir hediye daha.. bir yıl daha.. hayallerim ne oldu bilmiyorum.. hayallerim duruyorlar, uzak bir yerde.. ulaşmam zor onları duyumsamak için, çok da umurumda değil sanki..

bir yıl daha.. iki, üç, dört.. ne fark eder ki? şurada oturmuş zamanın geçmesini beklemiyor muyum işte? tek yaptığım oyalanmak.. kendimi, başkalarını kandırmak.. bugün kendim için ne yaptım? bugün başkaları için ne yaptım? başkaları benim için neler yaptı?
Devamını Oku

2000 senesiydi.. yaz aylarına doğru, sabah gazetesi yanılmıyorsam 69 kupon karşılığında nokia 3210 cep telefonu ve muhabbet kart veriyordu.. veya 39 kupona modelini hatırlamadığım alcatel marka cep telefonu.. o zamanlar gazeteler kuponla her şey veriyordu zaten.. çatal kaşık takımlarından, arabaya kadar.. cep telefonlarının yeni ayyuka çıktığı dönemlerde de, cep telefonu vermemezlik edemezlerdi.. yanlış hatırlamıyorsam yine, o zamanlar 3210 da yeni çıkmış, piyasadaki antensiz ilk cep telefonuydu.. babam da bana telefonu almak için kupon biriktirmeye başlamıştı..
Devamını Oku

yine ben!

çok sıkıldım yine kendimi görmekten.. arada başka maskeler görmekten.. bundan hoşlanıyorum galiba.. yıllardır büyütüp beslediğim pek sevgili ataletim artık içime sığmaz oldu.. içimdeki enerji kendini dışa vurmaya çalışıyor.. ancak süblime olamıyor bir türlü.. garip yollar arıyor kendine..

eskiden çamaşır makinesinin dönüşünü izlemek, duvarlara bakmak, eşyalarla konuşmak gibi normal şekillerde dışa vururdu kendini.. şimdi çocukluğa özlem midir nedir.. eski fotoğraflara bakıp bakıp iç geçirmeler, çocukluk ne güzeldi, ne dertsiz tasasız.. off be ne güzeldiler.. ufak bi uyarmanın, kocaman çocukluk anılarını canlandırmaları, belki unutulmuş olanları.. evin içinde koşup durup, “bak gördün mü? tavanı elleyebiliyorum!” diyen 13 yaşındaki çocuk..
Devamını Oku

kimse olmasın..
yeni bir başlangıç falan da yok..
şans desen o da yok..
kendi şanslarımızı kendimiz yaratıyoruz çünkü..
o hiçbir zaman şans istemedi..
bir gülüşü yeterdi..
ben diğer yarımı buldum sanıp mutluluktan ağlarken,
o çoktan gitmişti aslında..
belki de hiç gelmemişti..
ben kendimi kandırdım belki..
Devamını Oku

artık incinmeyecek kadar güçlü hissediyorum kendimi.. kendime değer vermediğim için çok fazla incinmeye sürükledim kendimi.. yani meyil verdim.. ama insanların umurunda değil tabi ki.. artık kendim önemliyim.. kendime daha fazla saygı duymam gerektiğini hissettim.. ama bu sanırım, farkındalık zamanıma rastladığı için ders alabildim.. ve doğruya yaklaşmaya başladım.. artık pesimist duygularda kavrulmak istemiyorum..

Devamını Oku