Sanaldan gelen melek…
O’nunla biz nette tanıştık. Belki hiç kimsenin tahmin bile edemeyeceği kadar sıkı arkadaş olduk.. Bazen sabahlara kadar sohbetleştik… Bazen dertleştik, bazen gülüştük birlikte hayata. Yaklaşık ikiyıldır tanıyoruz birbirimizi. Her dar zamanımızda birlikte karşıladık dertleri ve birbirimize destek vererek üstesinden gelmeye çalıştık…
Kopma seviyesindeki yaşam bağlarımı tekrar sağlamlaştırdı benim. Hayatımın dönüm noktası O. Eğer bugün nefes alıyorsam onun sayesinde… Bitti dediğim yerde tekrar başlamamı sağladı benim. O Bir Melek… Can Arkadaşım benim. Sen bu İnternet denen sanal alemin En iyi Kalpli Meleğisin…
Seni çok özledim…
Bugün seni çok özledim de, söylemek istemedim.
Sabah kimin söylediğini bilmediğim bir şarkının sözleri çok hoşuma gitti. Kıymetimi bilmen için illa gitmem mi lazım, sevdiğini duymak için illa ölmem mi lazım, diye soruyordu. Ya da ben öyle anlamak istedim. Ne bileyim…
yazının devamı..
Yeni bir başlangıç…
Son bir kaç zamandır ruhsal olarak pek iç açıcı değildim. Bir takım planlar yapıp, tam da o planları hayata geçirmeye yeltendiğim dönemde bu çöküşe geçmem de hem benim için, hem de çevremdeki insanlar için pek hayırlı olmadı. Şu son bir kaç gündür de, o kadar da olmasa da iyi hissediyorum kendimi. Önümde kağıtlar, planlar, projeler… Hepsi beni bekler…
yazının devamı..
Geç zaman…
Bütün gün elimdeydi telefonum. Aramanı bekledim… Aramadın… Bütün cesaretimi topladım sonra… Listeden sildiğim, ama aklımdan silemediğim numaranı çevirdim… Gelen ses ile vuruldum… “Aradığınız numara artık kullanılmamaktadır” Bir daha vuruldum o an…
Bugün akan gözyaşlarım günlüğümdeki anılardaydı artık… Yaşadığımız şeyler kağıt parçalarıymış belki de… Sevgini yok ettiğim gibi, anıları da yok ettim… Yüreğimde bıraktığın acı gibi, bir de günlüğüme iz ekledin… Tek isteğim var şu an… An’ın bir an önce akması…
Beni koparmışlar kendimden…
Beni koparmışlar kendimden…
Nasıl olmuş, hangi arada becermişler bunu, bilmiyorum. Beni kendime ve hayatıma nasıl yabancılaştırmışlar?
yazının devamı..