tam en dibe vurduğumda, o siyahlarda kaybolduğumda, o siyahların içindeki beyazı umutsuzca ararken ışığım oldun sen benim.. aniden girdin hayatıma.. ne olduğunu anlamadım bile.. aniden vazgeçilmezim oldun; hayatım bir hiçten ibaretken..
o beyazı yok edenin ben olduğunu gösterdin.. hep dinledin.. yargılamadın hiçbir zaman.. hiçbir şey söylemedin benim tüm söyleyeceklerim bitene kadar.. kızmadın bana asla.. hep yanımdaydın.. hep arkamda olduğunu bilerek hareket ettim.. umudu öğrettin bana yeniden, o değerlerin, yaşamın asla bitmediğini, orada olduğunu
gösterdin.. elimden hep tuttun, defalarca bırakmaya kalkışmama rağmen.. o yolda yürürken defalarca düşmeme rağmen “hep” kaldırdın beni..
ben yoruldum kendimden, ama sen hiçbir zaman yorulmadın benden.. tüm değerleri hiç bilmiyormuşum gibi yeniden yaşattın bana.. çok daha büyük coşkularla.. o kadar çok şeyi yeniden yaşattın ki bana.. o kadar çok şeyi yeniden öğrettin ki.. kimsenin yapamadığını yaptın, yeniden dirilttin çoktan ölmüş olan ruhumu.. seninle hatırladım yeniden gülümsemeyi, kahkaha krizlerinde kaybolmayı, bunalımın en dibinde bile gülmeyi.. ve yeniden hatırladım hayatın orada “biz”i beklediğini.. yaşanacak, eklenecek çok şeyin olduğunu..
ve şimdi.. şimdi yine yanımdasın.. ve ben yine kendimden yoruldum, ama sen yine yorulmadın benden.. yorulmuyorsun benden.. tıpkı öncekiler gibi.. tıpkı aynı sen gibi.. meleğimsin sen benim.. her şey için teşekkürler.. iyi ki benimlesin.. iyi ki seninleyim..