Önder'in odası..

ne buraya aitim artık, ne de oraya.. bu karışıklığın ortasında nasıl sevebildim bir benliği daha? tuhaf, ama sevdim.. sevdim boşuna.. ne önümdekine aitim artık, ne de ardımda kalana.. birini ararken diğerini buluyordu gözlerim.. kalbim elli parçaya bölünmüş.. hep bir ağıt oluyordu içimde.. sevilip de yaşanamayanlara..

üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde.. sığmıyor artık kalbime, taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor.. susuyor.. öyle çok bitkin ki ölmek için bile.. ama ölüyor..

Yazının devamını okumak için tıklayın »

kendime bir hediye daha.. bir yıl daha.. hayallerim ne oldu bilmiyorum.. hayallerim duruyorlar, uzak bir yerde.. ulaşmam zor onları duyumsamak için, çok da umurumda değil sanki..

bir yıl daha.. iki, üç, dört.. ne fark eder ki? şurada oturmuş zamanın geçmesini beklemiyor muyum işte? tek yaptığım oyalanmak.. kendimi, başkalarını kandırmak.. bugün kendim için ne yaptım? bugün başkaları için ne yaptım? başkaları benim için neler yaptı?

Yazının devamını okumak için tıklayın »

yazmak istiyorum.. şu anda saat üç ve ben ayaktayım yine.. yazmak ve alkol almak istiyorum.. ne yazmak istediğimi bile bilmiyorum.. ağlamak istiyorum şu anda, deliler gibi.. ruhum bedenimi bırakmış gibi hissediyorum.. yazmak istiyorum ben.. ağlamak istiyorum deliler gibi.. ağlamak istiyorum, birinin omzuna başımı koyarak.. şu anda buna o kadar çok ihtiyacım varki.. yalnızlık bende olmayan ruhumu kemiriyor gibi geliyor.. sessizliğin sesi beynimi inletiyor.. üşümeye başladım yine sıcak odamda.. lütfen.. lütfen tanrım, birini gönder yanıma.. başımı omzuna dayayıp ağlayayım o’nun.. şu anda buna o kadar ihtiyacım varki.. sana bile anlatamam.. ama ben anlıyorum.. yalnızlığı.. şimdi yalnızım.. başımda boş bir gürültü var.. kalbimde boş bir çarpma.. sanki şu an durmak istiyor.. daha ne bekliyorsun ki? kim tutuyor seni? dur işte duracaksan..

Yazının devamını okumak için tıklayın »

buruk bir yalan yalnızlık.. yavaş yavaş eriyen bedenin kendine ait öfkesi sanki.. korkuyor dingin yaşlı, doğumundan sonra ölümüne yakın olmaktan.. bilmiyor ki saçlarını kendi ağartmış.. bilmiyor ki yumruklarını sıkarsa gücünü yeniden kazanacağını.. sadece ölüme daha yakınmış o kadar.. ve içine akıtmış zehrini.. gelmeyecek ve her zaman geleceğini bilmediği otobüsü beklemeye koyulmuş..

kendisi gibidir, kendisine yakıştırdığı yer insanın.. suların içinde kaybolmuş paslı bir demir parçasına dokunarak, onu silkelemiş.. o da terk edilmişliğinde yaşayan birine ihtiyacı olan bir demir parçasıymış.. birlikte iki yalnız, neyin ne olduğunu sorgulayamadan yaşayan iki ölü kelebekmiş, kozalağından çıkamayan.. bir şarkı mırıldanmış yorgun sesiyle yorgun adam, ağlayarak..

Yazının devamını okumak için tıklayın »