Önder'in odası..

ne buraya aitim artık, ne de oraya.. bu karışıklığın ortasında nasıl sevebildim bir benliği daha? tuhaf, ama sevdim.. sevdim boşuna.. ne önümdekine aitim artık, ne de ardımda kalana.. birini ararken diğerini buluyordu gözlerim.. kalbim elli parçaya bölünmüş.. hep bir ağıt oluyordu içimde.. sevilip de yaşanamayanlara..

üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde.. sığmıyor artık kalbime, taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor.. susuyor.. öyle çok bitkin ki ölmek için bile.. ama ölüyor..

Yazının devamını okumak için tıklayın »

Yenilgiden sonra yazılmış klasik tabelaya yönelik isyan kelamlarından bir demet değildir bu.

Bu kez amacımız tekniğe,taktiğe kendimizce ahkâm kesip dil döndürmek,bir yaraya parmak basmak,giden 3 puanı hangi beklenmedik virajdan telafi edebileceğimizi hesaplamak gibi nispeten tatlı telaşlar peşinde koşmak değil.

Zira bu gecemiz daha bir zehir zemberek.

Bu geceyi anlatacak sözlerimiz de öyle olacak ne yazık ki,dost acı söyler.

Bugün kaybettiğimiz yalnızca bir derbi ya da 3 puan değil.

Yazının devamını okumak için tıklayın »

hava kapalı..
ve ben nefes aldığım ormandayım..
yüreğimin haykırdığı uçurumda, ağladığım beşikteyim..
dirseğimi çürüttüğüm duvarda, toz toprak içinde kaldığım çocuk bahçesindeyim..
sesimin kısıldığı soğuk suda, bozuk para attığım sokaktayım..
ayıldığım küvette, bayrak salladığım asmalı balkondayım..
aşık olduğum bakkalda, kulağımın çınladığı 10 kasım’dayım..
arkadan itilen kaydırak sırasında, doğduğum evdeyim..
titrediğim sevinçte..
yani ben yine güneşin ulaşamadığı bir derinlikteyim..
kapalıda bir yerlerde..