Adını yazarak başlıyorum bu yazıya, Nayis… Zamanın terk edişinde, nefesin sesimde…
Devam ediyorum, hayatı şaşırtmaya. Bir yaşıma daha girdim… 27 senelik düş sancısı dökülür avuçlarına, kelimelerle çürüyen gerçeğin farkına varamadan…
Nayis, hayat avlularında ölümü çok diledim, çok dilendim… Babamın kuyuya bıraktığı, annemin yanlışlıkla hayata düşürdüğü bir dilektim… Nayis, bu gidişle geç kalacağım ölüme!
Yazmak istediklerim, tehlike anında camı kırıp okunacak şeylerdi… Beni, içimi delip geçen bu hayatın içinden geçmek istedim ben de. Kaç bucakmış dünya görmek istedim. Niyetimi bozmak istedim bir keresinde. Yazarken bir yandan, bir yandan da silinmek istedim kendimden… Ağız dolusu susmak istedim bazen… Baba olmak istedim bazen Nayis… En çok da bu yazıya gömülmek istedim!
Bilirsin Nayis, ölmek adetimdir. Hastalığı yaşamak olanın ölümdür tek ilacı…
İntihara gebe bir beyazım şimdilerde… Bu yüzden bu siyah yazılar… Bir mıknatıs gibi acı beni çekiyor. Bir sakız gibi, çektikçe uzayan acı…
Nayis, Tanrı’nın son adının sen olmanı istiyorum. Doğmak istiyorum yeniden, adını hayatıma dikip! Kendimi kaybettiğim yerden, yırtık ceplerimden dökülen hayallerimi toplayıp gelirken, beni bul istiyorum…
Ruhumun bağlı olduğu dilek ağacı her gün yeni bir intihar meyvesi veriyor… Hayata gözlerini açan kelimelerim harf harf düşüyor… Harfler düşünce ölür mü Nayis?
Aynı kalmasın istiyorum hiçbir şey, harfler haricinde… Ben her öldüğümde, sen beni kelimelerimden tanı istiyorum!
Nayis, söylesene, yazının sonunda biten yazar mıdır?
Saat geç olmuş çok… Ölmeliyim bu yazıdan!
Nayis, hayali bir kahraman(ım)dır…
