Aynı yere bakıp, resimler çizmeye çalışıyorum saatlerdir. Bir türlü gerçek olmayan hayallerimin resimlerini.
“Yine nerede ne yanlış yaptım? Neden tutunamadım?” diye soruyorum, kendime… Niye geri döndüm yine, bir heyecan ile başlayan yolculuğumdan? Ya da böyle olacağını bildiğim halde neden yola çıktım? Sıkılmadım mı bu kısa ömürlü sevdalardan? Kendime işkence etmekten yorulmadım mı?
Bunca şeye rağmen, beni hâlâ ateşin içine çeken şey ne? Aynı hızla iten? Beni kendime bir unutturan, bir hatırlatan?
Bu yaşadıklarım gerçek mi peki? Ya bu gördüklerim? Ya da… Bir rüya mı hayatım, kabus dolu? Hayatımdaki herşey neden bu kadar karışık?
Çizmeye çalıştığım hiçbir şey yanıt veremiyor. Zaman geçiyor… Zaman daralıyor… Azaltarak beni de…
Gecenin bir yarısında dışarı çıkıp yürümek istiyorum… Acı veren herşeyi yağmura bırakmak, bir duvara yaslanarak üşümek istiyorum… Yağmurdan sırıksıklam olmuş bir sokak kedisine anlatmak herşeyi.. Atlamadan, utanmadan…
Hayatım boyunca sonralara ertelediğim şeyler, yarım bıraktıklarımı geçti. Hayatımın kalan kısmını gerçeklerle yaşamayı istiyorum… Her yeni sevgiye daha farklı kanmak, her yeni yolu farklı yürümek istiyorum… Çizdiğim hayaller ile çizilmiş hayaller arasında kalmak istemiyorum…