Önder'in odası..

kendime bir hediye daha.. bir yıl daha.. hayallerim ne oldu bilmiyorum.. hayallerim duruyorlar, uzak bir yerde.. ulaşmam zor onları duyumsamak için, çok da umurumda değil sanki..

bir yıl daha.. iki, üç, dört.. ne fark eder ki? şurada oturmuş zamanın geçmesini beklemiyor muyum işte? tek yaptığım oyalanmak.. kendimi, başkalarını kandırmak.. bugün kendim için ne yaptım? bugün başkaları için ne yaptım? başkaları benim için neler yaptı?

bir yıl sonra nerede oturuyor, ne yapıyor olacağım? aynı duygular ve beklentilerle mi var olacağım? aynı yöne bakıp, aynı sesleri mi duyacağım? kendimi daha çok mu seveceğim? en önemlisi, kendime hep soru mu soracağım? hiç cevaplarım olmayacak mı? peki bir yıl önce ne yapıyordum, şimdi ne yapıyorum? bir yıl önceki ben miyim bunları yazan?

bazı kokular duyuyorum.. çocukluğumdan, ergenlikten ve kısa süren sonrasından.. gözümün önüne geliyor bazı kokular.. sonsuz kelimeler geçiyor.. sonsuz düşünceler bazen.. uzanıp hiçbirini alamıyor, öylece oturduğum yerden bakakalıyorum onlara.. aktıkça akıyorlar.. anılar.. olmamış, olmayacak, yaşanmayacak anılar.. belki de yaşanmış..

ağlıyorum.. o kadar özlemişim ki kendimi.. yine geldi o duygu.. yerden yavaşça havalanan ben, müziğimi ve kokularımı yayarak.. hâlâ ağlıyorum.. yağmur yetişmiş gibi imdadıma.. var oluyorum.. kimin umurunda? ağlıyorum.. hiçbir sebep yok, bildiğim.. korkuyor da olabilirim.. ama bulutların özlemi midir bu korku, bu yalnızlık.. bu güvensizlik.. unuttuğum.. ağlıyorum.. var oluyorum.. hepsi bu..

şu anda tek istediğim oturmak.. önüme bakmak.. gözlerim yorgunluktan kapanıncaya kadar sadece bakmak ve düşünmemek.. düşünmeden, aklımın sadece gördüğünü algılamasını istiyorum.. benimle olmayan anların ve düşlerin peşinde olmasın, sadece orada dursun ve baksın.. görmese de olur.. arınsın kirlerinden..